Marek Szymański

Marek Szymański, używający pseudonimów Sęp, Rafał i Czarny, urodził się 25 kwietnia 1916 roku w Końskich. W latach 1927-1930 uczęszczał tam do gimnazjum, a następnie służył w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie i kształcił się w szkołach podchorążych saperów w Warszawie. W 1939 roku otrzymał stopień podporucznika i przydział do Armii Łódź. Był kapitanem saperów Wojska Polskiego oraz żołnierzem Armii Krajowej.

Po kampanii wrześniowej dołączył do Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”, gdzie pełnił funkcje kwatermistrza, a następnie dowódcy piechoty. W czasie okupacji działał w konspiracji i dowodził oddziałem dyspozycyjnym Komendy Głównej AK. W 1944 roku walczył w 27 Wołyńskiej Dywizji AK, a następnie w powstaniu warszawskim, gdzie został ciężko ranny. Po leczeniu w Lublinie aresztował go Urząd Bezpieczeństwa; Szymański został skazany na 10 lat więzienia. Po amnestii poświęcił się dziennikarstwu. Opublikował książkę „Oddział majora «Hubala»”. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyż Walecznych. Zmarł 27 marca 1996 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Marek Szymański (oficer)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.